گفتی دوستت می دارم و...قاعده دیگرشد
تمام لحظه های سعادت می دانستند که دستهای تو ویران خواهد شد

شبه قدره و مادرم باصدای تلویزیون احیاگرفته منم نشستم پای کامپیوترم اما  حواسم به صدای جوشن کبیره

برمیگردم به کودکی و نوجوانی و پاکی  شبهای احیا....

اللهم انی اسئلک یا رب...

دلم میخواد برای همه دعا کنم برای همه اونهایی که شاید ازشون بیخبرم

برای تو عزیزی که همین چند روز پیش با  عصبانیت دلمو شکستی و گفتی برو!

توفرودگاه بود داشتی میرفتی, داشتم میرفتم اما گوشهای تو هیچ چیزو نمی شنید اما میدونی با تمام وجود بابامو تحسین کردم.میدونی چرا؟ کاش بدونی...

دعا میکنم برای تو عزیزی که شنیدم رتبه ات حدود6000 هزار شده دعا میکنم جایی که حقت هست قبول شی

یادمه اونروزها که تازه دائی ات  فوت کرده بود حرف از پوچی دنیا میزدی

وقتی رتبه اتو شنیدم یه لحظه دلم لرزید که نکنه تو اون افکار نادرست موندی و کسی نتونسته کمکت کنه

تو شایسته بهترین ها بودی اگر میگذاشتند!...

دعا میکنم برای تو

تویی که هروقت میخوام برات دعا کنم آخرش میرسم به خودم! و اونموقع است که سکوت می کنم و باز هم غرق میشم تو نقطه چین های ذهنم

تو لحظه های کات شده دفتر خاطراتم ...

ازگوشه ی ذهنم صداهایی میشنوم صدای گریه

گریه یک شاهزاده خانم تنها که توی قصر رویاهاش محبوس شده

قصری که هیچ وقت وجود خارجی نداشت، اما برای شاهزاده تنها مکان امن بود که توی لحظه های طوفانی که صخره ها هم خورد شدند، ستونهاش دوام آوردند

شاهزاده خانم از تنهایی قصر خسته شده، اما تو بهش گفتی ماده پرست نباش

نخواه که اجسامو داشته باشی ، همین رویای محکم از هزاران واقعیت بی ثبات بهتره

تو راست می گفتی

اما قصر شاهزاده خانم دیگه داره محو میشه

(میدونی توی رویای آدم هیچ وقت چیزی خراب نمیشه همه چیز فقط محو میشه)

قصر محو میشه و شاهزاده خانم کم کم داره متوجه میشه که از اول شاهزاده نبوده !

یه زن معمولی بوده! یه "زن"

بازم بغضم شکست و بازهم وقتشه که این صفحه رو ببندم بدون اینکه ذخیره اش کنم

میدونی این باره هزارمه که مینویسمو به نقطه بغض که میرسم تصمیم میگیرم محوش کنم

اصلا نمی دونم این نوشته های سطحیو میخونی یا نه؟ آخه تو کجا و من کجا؟

خدایا !

شاید انگشت شمار باشند بنده هایی که معنای واقعی تسلیم شدن به حکم تورو فهمیده باشند

من فهمیدم

خدایا توی این شب وقتی میگم تسلیمم , "س" تسلیم توی سلولهام چنان میپیچه که انگار یه زندانی بعد از 30 سال حبس آزاد شده و کنار دریا داره دوان دوان به سمت آب میره

خدایا تسلیمم

تسلیم خواسته تو

تسلیم حکم تو...

مامان داره صدام میکنه میگه بیا با هم جوشن بخونیم

اما نمیتونم برم خدایا

چون فقط کافیه ثانیه ای بیامو بشینم کنارت و بخوام باهات درد دل کنم

ثانیه ای کمتر

طوفان درد از عمق وجود م سر باز میکنه و طغیانی میکنه که امانمو میبره

که مامانمو میشکنه

خدایا منومعذور بدار ازاینکه باهات درد دل کنم

از اینکه بهت نزدیک بشم و صمیمی بشم

بذار تا لحظه مرگ درد من با خودم باشه خودم تنها

بذار فقط برای شکرگزاری با هر نفس یادت کنم

سپاس

سپاس برای تمام تحولات بینهایت عمیق و مثبت و بزرگی که در این دو سال داشتم

برای موفقیتهایی که کمترین تاثیرش این بود که حالا همه اونهایی که یه روزی دلشون برام  میسوخت!!! حسرت زندگیمو میخورن و به خودشون اومدند و به زندگی خودشون

سپاس

این آخرین نوشته است

و اخرین بار که به این کلبه دوست داشتنی ام اومدم

هستم با شما دوستان صمیمی و همیشگی

... اگر بگویم که سعادت

حادثه ئی است بر اساس اشتباهی؛

اندوه سرا پایش رادر بر می گیرد

چنان چون دریاچه ئی

که سنگی را

ونیروانا

که بودا را.

چرا که سعادت را

جز در قلمرو عشق باز نشناخته است

عشقی که

به جز تفاهمی آشکار

نیست.

بر چهره زندگانی من

که بر آن

هر شیار

از اندوهی جانکاه حکایتی می کند

آیدا!

لبخند آمرزشی است.

نخست

دیر زمانی در او نگریستم

چندان که،چون نظری از وی باز گرفتم

درپیرامون من

همه چیزی

به هیات او در آمده بود.

آنگاه دانستم که مرادیگر

از او گزیر نیست.  

"احمد شاملو" 

پی نوشت:  هم اتاقی دوران دانشجویی بود. دختر عجیبی بود. یه جورایی انگار همزاد من بود! 

با اینکه خیلی با هم صمیمی نبودیم اما آگاهی خاصی از روح همدیگه داشتیم و... هنوز هم ...

 روی دیوار اتاق کنار تخت خودش نوشته بود:   

عشق بر سه مرحله آمد: 

اول راستی 

دوم مستی 

سوم نیستی 

کاش الان اینجا بود و بهم می گفت من کدوم مرحله ام که ... 

پ.ن2:  

"می به قدح ریختی 

فتنه بر انگیختی 

کوی خرابات را  

تو چه کلیدی بگو؟...."

اولین روز دبستان بازگرد 

کودکی های شاد و خندان باز گرد 

بازگرد ای خاطرات کودکی 

بر سوار اسب های چوبکی 

خاطرات کودکی زیباترند
یادگاران کهن مانا ترند
درسهای سال اول ساده بود 

آب را بابا به سارا داده بود 

+++

درس پند آموز روباه و خروس
روبه مکار و دزد و چاپلوس
روز مهمانی کوکب خانم است 

سفره پر از بوی نان گندم است

+++ 

کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود
با وجود سوز و سرمای شدید 

ریز علی پیراهن از تن می درید

+++ 

تا درون نیمکت جا می شدیم 

ما پر از تصمیم کبری می شدیم
پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم

 +++

کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستانمان از آه بود
برگ دفتر ها به رنگ کاه بود

+++ 

مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی با پا روی برگ
همکلاسیهای من یادم کنید 

باز هم در کوچه فریادم کنید

 +++

همکلاسیهای درد و رنج و کار
بچه های جامه های وصله دار
بچه های دکه سیگار سرد 

کودکان کوچک اما مرد مرد

+++ 

کاش هرگز زنگ تفریحی نبود 

جمع بودن بود و تفریقی نبود
کاش می شد باز کوچک می شدیم 

لا اقل یک روز کودک می شدیم

+++ 

یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچها که بودش روی دوش
ای معلم نام و هم یادت به خیر
یاد درس آب و بابایت به خیر
ای دبستانی ترین احساس من 

بازگرد این مشقها را خط بزن

خیلی وقت بود سوار وسایل نقلیه خیلی عمومی مثه اتوبوس و مترو نشده بودم 

تا اینکه امروز توفیق حاصل شد برم میدون انقلاب دنبال کتاب و سریعترین راه اتوبوس بود 

چقدر وقتی توی چهره آدمها از نزدیک دقیق شدم افسردگی و درد دیدم 

عمق چهره بیشتر آدمها هزار جور عقده های باز نشده و خستگی روحی بود 

یک کلام: غم بود 

چند ساعت قبلش با یکی از دوستانم بحث فلسفی !!! می کردیم می گفت این سختی ها آزمایش خداست! 

به شدت باهاش مخالفت کردم ... 

بگذریم 

توی این جامعه شاد زندگی کردن و حسرت نخوردن و شوق زندگی داشتن هنره! هر چند که توی جوامع درست حسابی هنر نیست ! یک الزامه ، الزامی که ما داریم کم کم هنرشو هم از دست می دیم .

دلم گرفت ای هم نفس

پرم شکست تو این قفس

تو این غبار . تو این سکوت

چه بی صدا  نفس نفس...

دوباره من دوباره تو

دوباره عشق . دوباره ما

دو هم نفس . دو هم زبون

دو همسفر . دو همصدا  

تو ای پایان تنهایی

پناه آخر من باش

تو این شب مرگی پاییز

بهار باور من باش 

دلم گرفت ای هم نفس

پرم شکست تو این قفس

تو این غبار . تو این سکوت

چه بی صدا . نفس نفس

دراین فصل بارانی 

زندگی حس تماشا شدن از منظر چشمان خداست 

 هیچ صیادی در جوی حقیر که به گودالی می ریزد مرواریدی صید نخواهد کرد 

من پری  کوچک غمگینی را می شناسم که در اقیانوسی مسکن دارد 

و دلش را در یک نیلبک چوبین می نوازد آرام آرام   

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میردو سحرگاه از یک بوسه به دنیا می آید   

                        +++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 پری کوچک شاد و سرزنده ای! می شناسم که نیلبک چوبینش را  

همه ذرات جان پیوسته با دوست  

تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته            جهانی که هرانسانی تو اون خوشبخته خوشبخته