لحظه ای سکوت به احترام پدرم

که خون در دلش جوشید و لرزید و بر روحش چکید اما خم نشد

چون کوه اتشفشان رنجش گداخت اما فرو نریخت...

یک لحظه سکوت به احترام لبخندت و به احترام خون پایمال شده ات که به بهای پشیزی فروخته شد!!!

لحظه ای سکوت به احترام تو که پا به پای من می جنگی با سرنوشتی که با عشق شروعش کردی  و با داغ تمامش کردند!!!

ودستهای کوتاه تو و من! ...

لحظه ای سکوت به احترام مادرم وشعر باگذشتش که امروز بهترین بهانه است برای هدیه دادنش به تو:

امیر عشق بود آنکه

 نگاهش میدرخشید از زلالی

لبش بارغزل بود و دو چشمش

به اندک حزن و شادی

                                   بود جاری

بزد اتش خلق آن پرستوی مهاجر

که آن یکساله داماد

                          رفت تا عرش الهی

طلب کن چشم حق بینتا بگیریم عبرت

ازین عمر کوتاه

که شاید ساعتی دیگررسد

                         نوبت به دیدار الهی

زخود بینی به جز حسرت نمی ماند وقت رفتن

عجل کن در حسابت

            کین اجل ناگه زند

                                   بانگ جدایی

ده بار نوشتم و پاک کردم... بی فایده است!

(...)
(...) و هر روز با خودم تکرار میکنم

عبور باید کرد

عبور باید کرد

وهمنورد افق های دور باید شد...

و تنها فقط عبور میکنم

باید پارو نزد واداد باید دل رو به دریا داد

خودش میبردت هرجا دلش خواست

به هر جا برد بدون ساحل همونجاست ...

این پارو نزدن از خستگیه؟ یا از ناچاری؟... چه فرقی می کنه؟

خیلی وقته که حتی فرصت چند خط نوشتن هم پیدا نکردم

حرفها خیلی زیادند اما مثل همیشه تکراره و ...

دیروز توی روزنامه خوندم یه پسر چهارده ساله فقیر (...)

اما ...

باز هم گفتم اما!؟

جای تو خالیه که گله کنی و بگی دوباره گفتی اما...

امیرم!

تمام اماهای من خشکیده – و به جای تمام اماهای خشکیده و (...)

بگذریم...

شب آرزوهای امسال هم امد و بی تو رفت ...مثل روز تولدت مثل روز زن مثل همه روزهای دیگه!

بی تو؟؟؟ شاید هم بودی! نمی دونم!

پارسال همه آرزوهامو روی کاغذ نوشتم و گذاشتم جلوی چشمات

ده خط بود و از همه چیز و همه کس و همه جا بود ... چه آرزوهای بزرگی!!!!! داشتم

بهت گفتم تو هم آرزوهاتو بنویس و تو هم نوشتی

آرزوی تو فقط یک خط بود:

" رضایت مینا از من در همه حال تا آخر عمر"

آره عزیزم

هم تو به آرزوت رسیدی هم من!!!

نمیدونستیم تا اخر عمری که نوشتی هشت ماه بعد بود – فقط هشت ماه

اما به آرزوت رسیدی

منم به آرزوهایی که نوشته بودم رسیدم اما دریغ!

افسوس! دریغ ! واژه هایی که انگار شکل من شده اند

یا نه ! من شکل اونها شدم ...

شب آرزوهای امسال دوباره کاغذ گذاشتم جلوی چشمام و خواستم شروع کنم به نوشتن

هیچی نبود!

اخه آرزوهام دیگه برآورده شدنی نیستند... مثه تو یک خط نوشتم هر چند که برای نوشتن و گفتن همین یک خط هم خیلی دیر شده:

" رضایت امیر از من در همه حال تا اخر عمر"

(...)

اگر رنگ آتشین عشق را نمی شناختم  با تو آتش گرفتم!

اگر رنگ صورتی احساس لطیف دوست داشتن را نمی شناختم- با تو از بر شدم

اگر رنگ سبز گذشت را نمی شناختم - با تو سبز شدم و شکفتم!

و...

اگر رنگ سیاه ماتم و مصیبت را ندیده بودم هرگز! بی تو سیاه پوش شدم...

به پرواز شک کردم و بی تو در دود حریق جنگل سوخته  پرواز کردم

مثل ققنوس سوختم و آغاز کردم...

کاش میدانستم عزیزم! که کجای این جهان پیچاپیچ پر راز که هر روز معمای تازه ای میشکافد از آن - مثل خورشید - می تابی ومرا می نگری و دستهایت را فرشته وار بر شانه هایم میگذاری که من اینچنین آرامم و تاب دیدن رفتن جانم را به چشم خویشتن دارم!

که من اینچنین با جگر خراشیده صبورم! که من اینچنین همپای عاشقان شبگرد کوچه های خیالم زنده ام! و هر ثانیه هستی ام را با معمای زندگی آلوده میکنم و می گذرم... انچنان متین و آرام که گویی قدمهای متین تو در قدمهای من جان یافته اند! آواره گی فراموشی ترس و... بازهم زندگی.

در کجای هستی ام حلول پیدا کردی که من اینچنین مستانه میخندم! که من بیتاب نفسهای گرمت بیخواب نیستم که من اینچنین - هستم - که من هستم - که من ...

ای تکیه گاه و پناه
زیباترین لحظه های
پرعصمت و پر شکوه
تنهایی و خلوت من
ای شط شیرین پرشوکت من

نمیدونم دنبال چی دارم میگردم؟

مرگ یا زندگی؟ گاهی با این احساس که امروز میتونه روز مرگ من باشه چنان انرژی میگیرم که تمام روز سرشارم و گاهی با این احساس که امروز میتونه یه روز خوب زندگی باشه!

مرگ یا زندگی! وقتی خوب فکر میکنم میبینم فرقی هم ندارند. فاصله مرگ و زندگی به اندازه یک تار مو هست و گاهی هم به اندازه سالها تحمل کردن... 

به قول جمله معروف شکسپیر: بودن یا نبودن! مسئله اینست!

وقتی مرگ از راه رسید و تمام فرصتها تمام شداونموقع به این فکر میکنیم که زندگی اونقدرها هم سخت نبود که فکر میکردیم اما این نتیجه گیری فقط در لحظه مرگ سراغ ذهن ما میاد. درست مثل دوران دانشجویی! تاوقتی دانشجو بودیم فکر میکردیم شرایط سختی داریم - با این درسهای سخت! که هیچ کدومش هم به درد زندگی کردن نمی خوره!- با این استادهای از دماغ فیل افتاده - با این همکلاسی های بی ذوق! و گاهی پر افاده - با این غذاهای بد و هوای ۴۰- درجه و سرما و بی برقی و خاموش شدن شوفاژها و ...

اما درست روز آخری که میخواستیم تصویه حساب کنیم ناگهان نگاهمون عوض شد! انگار هممون ناراحت بودیم از اینکه باید هر چی ساخته ایم را بگذاریم و با دانشگاه و خوابگاه و ... خداحافظی کنیم! موقع خداحافظی چقدر اشک میریختیم و غصه داشتیم از اینکه - فرصت کوتاه بود!!! - ...

قصه زندگی هم همینه! روز اخر زندگی افسوس میخوریم از چشم اندازهایی که میتونستیم درآغوش بکشیمو نشد...

اما این افسوس چقدر مهمه! اصلا مهم نیست! اصلا مهم نیست!

گاهی فکر میکنم که مگه من چقدر عمر میکنم که حالا باید بهترین روزهای جوونیم اینجوری سپری شه! چرا باید سهم من از جوانی فکر کردن به مرگ و تنهایی باشه- چرا باید از تنهایی لذت ببرم؟

چرا سهم من از جوانی این شد

پنجره ای که آویختن پرده ای آنرا از من گرفت!!!

اما یکی درونم میگه نه! هنوز تمام نشده این قصه ادامه داره - بشین و ببین و نترس!

توی سررسیدم روز ۶/۱/۸۶ این یادداشتو گذاشته بودم:

... سه روز پیش روز عروسی ما بود و آخرین فصل کتاب زندگی من هم رقم خورد!

اونموقع نمی دنستم که آنروز آخرین فصل از جلد اول کتاب زندگی رقم خورد! و تازه جلد دومش شروع شده!

و حالا بی هیچ تلاشی - بی هیچ تکاپو و هیجانی و شور جوانی - زیر سایه یک درخت پیر و بلند و اما پر از شاخه های جوان و برگهای نو نشسته ام و دارم جلد دوم کتاب زندگیمو آرام آرام میخونم!

دیگه وقتی به جاهای غصه دارشم میرسم اشک نمیریزم و دیگه با شادیهاش نمیخندم!

فقط میخونم ... انگار نه انگار که این رمان زندگی خودمه! ...

راستی نویسنده کیه؟

پدر؟ مادر؟ من؟ تو؟ خدا؟ تقدیر؟ سرنوشت؟ ضمیر ناخودآگاه!؟ نیروی کائنات؟ امواج مغزی من و تو دیگران ؟! جامعه؟ اون راننده ای که تو رو کشت و از من گرفت؟؟؟ یا... همه با هم؟؟؟!!!

اون دست پنهانی که داره تند و تند مینویسه و جلو میره - کجاست؟؟؟ تو میدونی کیه؟؟؟

کسی هست که فهمیده باشه نویسنده رمان زندگیش کیه؟

نه

تو را از حسرت های خویش بر نتراشیده ام:

پارینه تر از سنگ

ترد تر از ساقه تازه روی یکی علف.

تو را از خشم خویش بر نکشیده ام:

ناتوانی خِرد

 از برآمدن.

گر کشیدن

 در مجمر بی تابی.

تو را به وزنه اندوه خویش بر نسخته ام:

پرّ کاهی

 در کفّه حرمان،

کوه

 در سنجش بیهودگی.

تو را برگزیدهام

رَغمار غم بیداد.

گفتی دوستت می دارم

و قاعده   دیگر شد.

کفایت مکن ای فرمان «شدن»

مکرر شو

مکرر شو!

 "احمد شاملو"

همه میگن تنهایی وتاریکی آغاز غمه - اما من میگم تنهایی و تاریکی واسه من آغاز شادیه چون نقاب از صورتم بر میدارم و  من میمونم با تو تویی که در جان منی - راستی چقدر اون دنیا دوره و چقدر نزدیکه به من - یه جاییه توی ذهن من همین! حادثه ای در رویاهای من که انگار هیچ اثری در واقعیت نداشته و نداره و نخواهد داشت تا زمانی که من و رویاهام یکی بشیم و به هم برسیم.

عاشق تنهایی ام هستم چون تو اونجا هستی من واقعی هم اونجا هستم- تو توی این جمع نیستی...

همه مردم این شهر از شلوغی و ازدحام اینجا فراریند من اما اگه روزی این شهر خلوت شه یک ساعت هم توش نمی مونم...

چون فقط در این همه ازدحامه که میتونم غرق خودت شم بدون اینکه کسیو ببینم و بشناسم - چون فقط توی این ازدحامه که تو هستی و من هم خودم هستم !!!! توی این تنهایی و این ازدحامه که شادم.

پارادوکس شد نه؟ تنهایی و ازدحام و از هر چیزی که بین این دوحالت باشه فراری ام...

امروز لبریز از تنفس یک هوای تازه ام...

آخه دیشب تو اومدی به خوابم

چه دلیلی قشنگتر از حضور عاشقانه ات توی رویاهای من؟

شاهزاده سوار بر اسب و تکسوار من

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس، رقص باد
نغمه و بانگ پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک میرسد اینک بهار
خوش بحال روزگار …
خوش بحال چشمه ها و دشتها
خوش بحال دانه ها و سبزه ها
خوش بحال غنچه های نیمه باز
خوش بحال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش بحال جان لبریز از شراب
خوش بحال آفتاب …
ای دل من، گرچه در این روزگار
جامهء رنگین نمی‌پوشی به کام
بادهء رنگین نمی‌نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از آن می که می‌باید تهی است
ای دریغ از «تو» اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از «من» اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از «ما» اگر کامی نگیریم از بهار …
گر نکوبی شیشهء غم را به سنگ
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ …

مشیری

راستی نگفتی گلهایی که دیروز روی خاکت پرپر کردمو دوست داشتی نفسم؟ جدأ چه هوایی داره وقتی خودم تنهایی میام اونجا و کنار خاک تو چنبره میزنم و دوتایی با هم اونجا حالو هوامونو عوض میکنیم. من و خیال تو و شاید هم روح تو.

گر دیگران به عیش و طرب خرمند و شاد

مارا غم نگار بود مایه سرور

خوش به حال آمهایی که رسالت خود را در قبال عزیزان پر کشیده شان - این میبینند که سنگ قبر گرانقیمتی بر خاک آرامگاه تنشان بنهند و... رسالتی بر دوش روح خود در برابر روح عاشق آنها نمی نهند. خوش به حال آنها که بار روح خود را سنگین نمی کنند و تنها به فکر رسالت اندامشان درین دنیا هستند و بس...

شاید تو هم تعجب کردی که چرا میگم خوشا به حال آنها؟؟؟؟

پاسخش را تو میدانی...

اسیر است امشب ماه
در قفس تنهایی من
سرد نیست اما
گرم است و پرشور
سرشار از آیینه های تو در تو

و در آن ماه است و من

         امیر مسلکی تنها
          کجاست امشب که نیست؟
          و هست و پنهانست در اشکهای ما؟

ماه در زندان و من زندانبان او
ماه از سکوت شرمسار خویش محزون
من از شرمساری روح ساکت مجنون

 صبحدمان سر زد

 ماه از قفسم پر زد

اومده بودی که کلید خوشبختی به من بدی

خودتم قفلی رو قفلها زدی و رفتی   دمت گرم 

اما واسه من با قفل و بی قفل - با کلید و بی کلید این دنیا یا اون دنیا فرقی نمی کنه در هر صورت دوستت دارم دیوونه(اون روزا تو به من میگفتی دیوونه حالا من به تو میگم ! من که صدای تو رو نمیشنوم که بهم بگی خودتی در نتیجه هر چی دلم میخواد بهت میگم تو هم میتونی حسابی با دوست و رفیقای جدیدت تو اون دنیا به من بخندی  

دوستت دارم دیوونه من

الان که تو نیستی من دیگه واسه کی کودتا راه بندازم؟؟؟ تو هم که نیستی که حکومت نظامی تو خوونه راه بندازی و کلی بخندیم به دیوونه بازیامون ... حالا که دست تو بهم نمیرسه منم تو خونه واسه تنهایی خودمو و جای خالی تو کودتا میکنم...

وای که چقدر دلم واسه اون روزها تنگ شده .... دیدی آخرش از دست منو دیوونه بازیهام راحت شدی؟؟؟

بهتره این پستو همین جا تمام کنم قبل از اینکه رنگش عوض شه